Home / احسان حیاک / “نه به قرارداد با چینی‌ها”

“نه به قرارداد با چینی‌ها”

یارسان مدیا
۱۲ آپریل ۲۰۲۱
نوشته: احسان حیاک

از آغاز انقلاب پنجاه و هفت در ایران حاکمیت سیاسی کشور که خود را در قالب جریانی شیعه‌گرا، جمهوری اسلامی معرفی کرده است دارای روابط مخفیانه و آشکار گسترده‌ای با قدرت‌های فرامنطقه‌ای و جهانی بوده است. اگر چه دستگاه اصلی قدرت از همان روزهای نخستین تا به امروز شعار نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی را خط مشی سلوک و تعامل سیاسی خود با جهان معرفی کرده است، اما برخلاف این شعار در پیچ و تاب‌های سیاسی و اتفاقات بين المللی، هرجا حفظ منافع حاکمیت و بقای آن مطرح بوده این شعار علناً توخالی شده است. از قرارداد مک فارلین با اسرائیل در جنگ با کشور عراق تا تعامل زیرزمینی با دمکرات‌ها در آمریکا، چراغ سبز اقتصادی به واردات بی‌رویه کالاهای چینی به کشور و خرید تسلیحات برای مونتاژ از کره‌ی شمالی همگی بیانگر در هم تنیدگی عمیق آرمان‌های قدرت طلبانه‌ی حاکمیت با پروپاگاندا و دروغ است.

متن:
جغرافیای ایران که دارای منابع بی‌نظیر زیرزمینی و روزمینی و ذخایر وافر نفت و گاز است همواره نقش مهمی در تطمیع سیاسی قدرت‌های منطقه از طرف جمهوری اسلامی داشته است. اگرچه کشور چین روابط تجاری وسیعی با کشورهای غربی و آمریکا دارد، اما رقابت مسکوت این کشور با روسیه بر سر دسترسی ارزان به منابع جغرافیایی کشورهای دیگر بویژه ایران در سال‌های اخیر سبب نفوذ اقتصادی بیش‌تر این کشور و تقلا برای بستن قراردادهای بزرگ تجاری با حاکمیت سیاسی ایران شده است. نگاهی اجمالی به اثرات اقتصادی نفوذ چین در ایران نشان می‌دهد. نابودی کامل تولیدات داخلی و صنایع ملی، تاراج زیرساخت‌های اقتصادی و علمی کشور همگی ماحصل سيطره اقتصادی کامل چین بر ایران و استعمار کشور با هماهنگی حاکمیت مذهبی می‌باشد. تعويض قدرت در آمریکا و روی کار آمدن دونالد ترامپ در چهار سال گذشته، سبب اجرای تحریم‌های سنگین تجاری امنیتی مالی و نظامی بر قدرت حاکم در ایران شد و شریان حیات دستگاه سیاسی تهران را که درآمدهای نفتی کلانی را دهه‌ها بود بی‌آنكه صرف آبادانی ایران شود به جیب می‌زد، قطع کرد. چنین بحران بی‌سابقه‌ای سبب شد تا نظام اسلامی ایران بیش از پیش برای بقای خود از منابع و ذخایر ایران هزينه کند، تا در ازای این باج دهی‌های گزاف، بقای سیاسی خود و جریان‌های مسلح وابسته‌اش در منطقه را بیمه کند.

تداوم این تحريم‌ها چین را بر آن داشت تا با پذیرش پیشنهاد قراردادی بیست و پنج ساله از طرف ایران مبنی بر واگذاری کامل بنادر و جزایر و پالایشگاه‌های نفت و گاز حوزه خلیج فارس و مراکز مهم نظامی در آب‌های آزاد خاورمیانه مستقر کند و در ازای آن مانع سقوط حاکمیتی شود که زیر تیغ تحریم‌های کمرشکن آمریکا دست و پا می‌زند و در داخل نیز به کلی رنگ باخته است. آن چه سبب تقویت و تسریع انعقاد این قرارداد شد دلسردی حکومت ایران از دولت دمکرات جديد حاکم بر آمریکا بود. زیرا امید به پیروزی دمکرات‌ها سیستم حکومتی ایران را ماه‌ها چشم انتظار نگه داشته بود، اما بر خلاف تصور آخوندها جو بایدن در کلاف قانونمداری آمریکا طوری گره پیچ شده بود که حتی بالاجبار نیز نام ایران را در مصاحبه‌های مطبوعاتی نمی‌آورد.

اگر چه عقبه‌ی روابط تجاری ایران با چین چیزی جز ویرانی زیرساخت‌های اقتصادی در بر نداشته است، اما تنگنای سیاسی جمهوری اسلامی و فروپاشی پایه‌های تحمیلی آن در میان مردم سردمداران سیاسی آن را بر آن داشت تا برای بقای خود كليت اساسی اتکا به مجلس تشریفاتی خود برای اقناع افکار عمومی را نیز جهت دادن این امتیاز نادیده بگیرد. این قرارداد در شرایطی منعقد گردید که چین با وجود ده‌ها میلیارد بدهی‌های نفتی به ایران و رهاکردن پروژه‌های عمرانی که هزینه آن ها را سال‌ها قبل كامل اخذ کرده بود مانند بزرگراه تهران-شمال و چندین مثل دیگر کوچک‌ترین تعهد تجاری نشان نداده است. کشوری که حزب کمونیست حاکم بر آن در هیچ معادله‌ی منطقی نمی‌تواند قابل اعتماد و اتکا باشد، اما بقای حکومت ایران می‌طلبد قدرتی بزرگ چون چین را با طعمه‌ای بزرگ چون خليج فارس را به سمت تضمین بقا جلب کند. حال آنکه چین از منجلاب‌های سیاسی خاورمیانه که قدرت‌هایی چون آمریکا هنوز در آن دست و پا می‌زنند تجربه‌ای ندارد.

بازدیدها: 17