قطب‌نمای تاریخ اکنون

یارسانمدیا
۱۳.۱.۲۰۲۶
مجید بابایی

متأسفانه امروز شاهد آن هستیم که بخشی از اپوزیسیون خارج از کشور، که خود را مدعی رهبری گذار از جمهوری اسلامی و سازنده آینده‌ای دموکراتیک برای ایران می‌داند، حتی در امن‌ترین شرایطِ تبعید نیز توان تحمل یکدیگر را ندارد. کسانی که از آزادی، دموکراسی، تکثر و حقوق ملت‌ها سخن می‌گویند، در عمل یکدیگر را سانسور می‌کنند، حذف می‌کنند و حتی در تجمعات خارج از کشور به خشونت و درگیری فیزیکی متوسل می‌شوند.

در کنار این مسئله، بخش دیگری از همین اپوزیسیون، گرایش‌های آشکار ناسیونالیستی دارد؛ جریانی که حتی احزاب کردیِ هم‌زبان و هم‌سرنوشت خود را نادیده می‌گیرد و حاضر نیست موجودیت، حقوق و مطالبات آن‌ها را به رسمیت بشناسد. پرسش روشن است:

کسانی که امروز در تبعید، حقوق سیاسی و هویتی نیروهای هم‌پیمان خود را انکار می‌کنند، چگونه فردا در ایرانِ پس از جمهوری اسلامی می‌خواهند به دموکراسی، برابری و حقوق ملت‌ها پایبند باشند؟

سؤال اساسی این است:
کسی که امروز، دور از سرکوب، زندان و گلوله، آزادی بیان مخالف خود را برنمی‌تابد و تنوع فکری و ملی را تحمل نمی‌کند، چگونه فردا اگر بر ایران حاکم شود، می‌تواند تکثر، برابری و عدالت را اجرا کند؟

ضرب‌المثل معروف می‌گوید: «یکی خروسی را دزدیده، پیش صاحب خروس قسم می‌خورد.» صاحب خروس می‌گوید: نمی‌دانم به قسم باور کنم یا به دمِ خروس!
امروز نیز دم خروسِ سانسور، حذف، دروغ و ناسیونالیسمِ انحصارطلب، از زیر عبای شعارهای پرزرق‌وبرقِ آزادی بیرون زده است.
این رفتارها نه‌تنها هیچ امیدی در دل مردم ایران ایجاد نمی‌کند، بلکه بزرگ‌ترین خدمت عملی به جمهوری اسلامی است؛ زیرا بی‌اعتمادی، تفرقه و سرخوردگی را در میان مردم و نیروهای مخالف گسترش می‌دهد. مردمی که زیر سرکوب زندگی می‌کنند، به‌خوبی تشخیص می‌دهند چه کسی به آزادی باور دارد و چه کسی از آزادی فقط نردبانی برای قدرت می‌سازد.

آینده ایران با سانسور، حذف، انکار هویت‌ها و رهبرسازی ساخته نخواهد شد.
آینده ایران تنها با پذیرش تفاوت‌ها، احترام به همه ملت‌ها، حقوق برابر، و اتحاد آگاهانه و داوطلبانه ممکن است.
زنده باد اتحاد ملت‌های ایران
پاینده باد آزادی؛ نه در شعار، بلکه در عمل.
مجید بابایی
13.01.2026

محتوای مقاله صرفاً منعکس کننده دیدگاه های نویسنده است و یارسانمدیا هیچ مسئولیتی در قبال آن ندارد.

بازدیدها: 444