اعدام؛ صدای خاموشی که بلندتر از هر فریادی است

ن. پطرس احمدی

اعدام؛ صدای خاموشی که بلندتر از هر فریادی است

آنچه در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه رخ داد، تنها یک سرکوب معمولی نبود؛ نقطه‌ای بود که در آن، ترس و خشونت به شکلی عریان در برابر چشم جامعه قرار گرفت. موج بازداشت‌های گسترده، جوانانی را دربر گرفت که بسیاری از آن‌ها تنها برای بیان اعتراض خود به خیابان آمده بودند. از همان لحظه، این پرسش شکل گرفت: سرنوشت این بازداشت‌شدگان چه خواهد شد؟

پاسخ، خیلی زود و با تلخی آشکار شد. احکام سنگین، روندهای قضایی سریع و در نهایت، اعدام. در سه ماه گذشته، گزارش‌ها از اجرای بیش از ۱۸ حکم اعدام حکایت دارد؛ عددی که شاید در نگاه اول تنها یک آمار به نظر برسد، اما پشت هر عدد، یک زندگی، یک خانواده و یک آینده از دست‌رفته قرار دارد.

وقتی به تصویر بزرگ‌تر نگاه می‌کنیم، ابعاد فاجعه آشکارتر می‌شود. در سال ۱۴۰۴، بنا بر برخی گزارش‌ها، بیش از ۲۶۵۷ نفر اعدام شده‌اند؛ در میان آن‌ها ۶۸ زن، ۸ کودک و ۲۲ زندانی سیاسی. این اعداد، صرفاً آمار نیستند؛ نشانه یک روند هستند—روندی که بسیاری آن را یکی از شدیدترین موج‌های اعدام در سال‌های اخیر می‌دانند.

در پس این اتفاقات، مجموعه‌ای از شرایط شکل گرفته است: اینترنت محدود شده، جریان آزاد اطلاعات مختل شده، و کشور درگیر تنش‌ها و درگیری‌های خارجی است. در چنین فضایی، نظارت عمومی کاهش می‌یابد و صداها کمتر شنیده می‌شوند. هم‌زمان، سکوت یا واکنش‌های محدود از سوی برخی نهادهای بین‌المللی، این احساس را تقویت می‌کند که این روند، بدون مانع جدی ادامه پیدا می‌کند.

اعدام در این شرایط، دیگر فقط یک مجازات نیست؛ به ابزاری تبدیل می‌شود برای ایجاد ترس، برای خاموش کردن صداها و برای کنترل جامعه. اما تاریخ نشان داده است که ترس، هرچند ممکن است در کوتاه‌مدت سکوت ایجاد کند، در بلندمدت نمی‌تواند پاسخگوی مطالبات یک جامعه باشد.

آنچه امروز بیش از هر چیز اهمیت دارد، نه فقط نگاه به این اعداد، بلکه دیدن انسان‌هایی است که پشت آن‌ها قرار دارند. پرسش اصلی همچنان باقی است: آیا می‌توان عدالت را در سایه ترس و شتاب تعریف کرد؟ و اگر پاسخ منفی است، این مسیر تا کجا ادامه خواهد داشت؟