یادداشتی به مناسبت روز خبرنگار

به نام حقیقت؛ به یاد آنان که برای گفتنش ایستادند

یادداشتی به مناسبت روز خبرنگار

روز خبرنگار فقط روز تبریک به کسانی نیست که خبر می‌نویسند؛ روز یادآوری انسان‌هایی است که در سخت‌ترین روزها، در کنار مردم بوده‌اند.

در ایران، خبرنگاری همیشه یک کار ساده نبوده است. عشق و آزادگی می خواهد.بسیاری از خبرنگاران برای نوشتن حقیقت، برای بیان درد و رنج مردم، برای روایت اعدام‌ها، زندان‌ها و شکنجه‌ها، برای نشان دادن فقر و مشکلات اقتصادی و برای رساندن صدای کارگران، معلمان و مردمی که در اعتراض و اعتصاب بوده‌اند، بهای سنگینی پرداخته‌اند.

گاهی جرم یک خبرنگار فقط این بوده که آنچه را که حقیقت بوده و آنرا دیده، نوشته است.

برای همین نوشته، گاه زندان و بازجویی و شکنجه در انتظارش بوده؛ گاه تهدید، ممنوعیت از کار، پرونده‌سازی، اعتراف اجباری و تبعید؛ و گاه حتی مرگ.

فشار اما همیشه متوجه خود خبرنگار نبوده است. خانواده‌هایشان نیز بارها به نقطه فشار تبدیل شده‌اند؛ تا شاید ترس از آسیب دیدن عزیزان، قلم خبرنگار را خاموش کند.

با این همه، هنوز کسانی هستند که قلم را زمین نگذاشته‌اند. کسانی که با وجود ترس، کمبود، فشار و دوری از وطن، همچنان می‌نویسند و روایت می‌کنند؛ چون می‌دانند سکوت خبرنگار، بخشی از حقیقت جامعه را خاموش می‌کند.

البته در کنار این قلم‌های آزاده، قلم‌هایی هم بوده‌اند که در برابر قدرت خم شده و حقیقت را با منفعت معامله کرده‌اند. اما همین تفاوت، ارزش خبرنگارانی را که شرافت حرفه‌ای خود را حفظ کرده‌اند، بیشتر آشکار می‌کند.

در روز خبرنگار، یاد می‌کنیم از آنان که رفتند و آنان که ماندند؛ از کسانی که زندان و شکنجه و تبعید را تحمل کردند، اما حقیقت را فراموش نکردند.

در میان این نام‌ها، از روح‌الله زم، که پس از ربوده‌شدن به ایران منتقل و اعدام شد؛ زهرا کاظمی، عکاس و روزنامه‌نگاری که پس از بازداشت در ایران در بازداشتگاه جان باخت؛ و نیز از خبرنگارانی چون حسن عباسی، آرتین غضنفری و حامد اراقی یاد می‌کنیم؛ نام‌هایی در کنار شمار دیگری از روزنامه‌نگاران و خبرنگارانی که در سال‌های مختلف زندانی، شکنجه، تهدید، تبعید یا از حق کار محروم شده‌اند.

درود می‌فرستیم بر روان خبرنگارانی که جان باختند؛ درود بر آنان که اعدام شدند؛ درود بر خبرنگارانی که در زندان‌اند؛ و درود بر آنان که در تبعید، دور از خانه و سرزمینشان، هنوز قلم می‌زنند.

روز خبرنگار بر همه خبرنگارانی که در ایران و خارج از ایران، برای بیان حقیقت ایستادگی کردند، زندانی شدند، شکنجه شدند، اعدام شدند یا به تبعید رفتند، خجسته باد.

این نوشته تقدیم است به آنان که دیگر در کنار ما نیستند و به آنان که امروز در زندان، در تبعید و زیر فشار و محدودیت، همچنان ایستاده‌اند.

به امید روزی که قلم صداقت و راستی، قلم مردم و حقیقت، آزادانه بر صفحه تاریخ زندگی انسان‌ها حرکت کند؛ و به امید روزی که آزادی، حق همه انسان‌ها باشد.

“گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند”

“جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد”

9-8-2026

بازدیدها: 306