او که کفِ خیابان دراز کشیده و مستاصل و خشمگین فریاد می کند ، یکی از خودِ ماست.

او که کفِ خیابان دراز کشیده است منم ، تویی ، یکی از میان من و توست که مستاصل شده و هیچ وعده و وعید انتخاباتی و سیاسی باعث سیر شدن شکم سه فرزندش نشده است.

او که کفِ خیابان فریاد می کند ، همکلاسی من ، همخدمتیِ تو ، همسایه ی من ، همکار تو ، همشهری ماست. مایی که چنان زیر بار بدهی و نگاه های معنادار اطرافیان و شرم پی در پی له شده ایم که دیگر له شدنمان زیر چرخهای اتومبیل حامل دردی جدید نخواهد بود.

آنها که ایستاده اند و نگاه می کنند هم یکی از ما هستند! یکی از ما که کارمان شده به درد و زخم همدیگر نگاه کردن و آه کشیدن . ما که حتا رمقی نداریم تا برویم دست یکی از ما را که کفِ خیابان افتاده بگیریم و دم گوشش بگوئیم: نه برادر تو تنها نیستی! ما که فریادمان را توی گلو حبس می کنیم و صدایمان را با صدای او که کفِ خیابان خوابیده گره نمی زنیم.

یکی از ما خودسوزی می کند ، یکی از ما قرص برنج می خورد ، یکی از ما مواد میزند و اوردوز می کند ، یکی از ما اعدام می شود ، یکی از ما راهیِ آسایشگاه اعصاب و روان می شود ، یکی از ما شبها جایی برای خوابیدن ندارد ، یکی از ما کودکش در خیابان گل می فروشد ، یکی از ما کارگر اخراجی است ، یکی از ما زن سرپرست خانوار است ، یکی از ما محروم از تحصیل است ، یکی از ما جهزیه ندارد ، یکی از ما خسته است ، یکی از ما تنهاست …

ولی ببینید ما خستگانِ این خاک چقدر زیاد هستیم! زیاد و ساکت … فکر می کنید زمانی می شود که ما تنها نباشیم و همگی با هم کفِ خیابان بنشینیم و خیابان را تسخیر کنیم و فریاد بزنیم : پفیوز پولِ منو پس بده … خونِ من ،

خونه ی من ، عشق من ، کار من ، رفیقِ منو پس بده ؟