Home / پستهای تازە / شعر ستاره و شب از سید اشکان حسینی

شعر ستاره و شب از سید اشکان حسینی

یارسان مدیا

Said Ashkan Hosseini

سید اشکان حسینی:

“شعر”

*ستاره و شب*

اکنون دیگر از تو نمی گویم

نه اکنون…

بلکه دیگر هرگز از تو نمی گویم!

 

حال از شب می گویم

چنانکه هرگز نامت بر زبان نیامد

چونکه هرگز نام تو را بر زبان نیاوردم

 

چراکه زبان هیچگاه توان نام تو را ندارد

آنگونه که همیشه در دل دارم ات

 

دیگر از شب می گویم…

از شب!

شبی که رگبار خشم کور

و گلوله می بارید بر سر مردمان…

 

مردم دهاتم!

دهاتی که همواره در خطِ مقدم جنبش ها بود!

 

جنبش برای نان

جنبش برای آزادی جان

جنبش برای شکستن بت های زورگو,

برای شکستن شاخ دیوّان!

 

جنبش جنبش جنبش!

جنبش و مقاومت

مقاومت در پسِ مقاومت

و جنبش در پسِ جنبش

 

جنبش برای به زیر کشیدن!

به زیر کشیدن پرچمِ بر افراشته ی جهل در آسمان

 

جنبش جنبش جنبش

جنبش بهر آگاهی زمینیان

 

دیگر هرگز از تو نخواهم نوشت

هرگز از تو ننویسم و نگویم و نخوانم

 

دیگر به هیچگونه ای از تو نخوانم

دیگر تو را نمی سرایم

هیچگاه نام تو را بر زبان نیاورم

جز شب

مگر از شب

مگر از تاریکی

 

مگر بر تخته سیاهِ سکوت

مگر در تاریکی شب

مگر در خفا و خاموشی

مگر در ظلمات

زیر کورسوی نور چراغ موشی

با شب زنده داران

و برای شب زنده داران!

 

از شبانگاهانی که تو را احاطه کردند!

اما چه کنم

چه می شود که کرد؟

توان چه هست که کنیم؟

 

یارای سخن نیست

یارای نجات از چنگال دیوها نیست!

 

هست

البته که هست

البته مگر من! مگر تو! مگر ما…

مگر جمع یاران ما!

 

با هم

در کنار هم

دوشادوش هم

و به همراه هم!

 

از شب می گویم

از شبی که در آن

دیوها دانسته یا نادانسته

خودکرده یا خود ناکرده

بر دشت دامان پاک ذهنت چنبره زدند!

و من!

منی که دست ذهنم

در پیچش زنجیر زلفانت اسیر گشته!

 

و تو!

تویی که پای چشمانت

در دام دلم افتاده!

 

دیگر هیچگاه از تو نگویم

آنگونه که هرگز نام تو بر زبان نیامد!

زیرا…

بر زبان نیاورده نیز مدهوشم ساخت

 

دیگر تنها!

فقط و فراغت از شب می نویسم

از شب!

شبی که مردمانش بهر لقمه نانی

گلوله می نوشند

و تاول هایی که خون می گریند!

 

از شب می گویم

و تو را در آغوش می کشم…!

 

توبه! توبه!

هزاران توبه…

تو را نتوان در آغوش کشید

زیرا تو در جانِ جانانی!

تو!

در درون خویشتن ام ریشه دوانده ای!

من تو و تو من منم هستی

تو جانانم هستی!

 

هر روز و هر شب

هر دَم و هر لحظه

بی آنکه بدانم

در محفلِ خیال و ذهنم هستی…

 

در شوقِ ضیافت

و میهمانی افکارم می جوشی

 

به شوق وصفت!

به زوق وصلت!

 

بی آنکه بگویم یا بی آنکه بخوانم

بی آنکه بدانم و بی آنکه بنویسم

 

من و تو بی صدا،

مسکوت و خاموش

هم را در آغوش می کشیم

 

از اینرو از شب بگوییم و از شب بسراییم

از شب بخوانیم

و با مردم شب گام برداریم

 

از شب!

شب…

شبی که مردمانِ هر کوی و برزن

برای لقمه نانی

بانگ آبادی و آزادی سر می دهند

با نعره هایی که بر گلستان لاله ها بنا شده بود

 

با مردم گام برداریم

آنان با دهانی جریده از فریاد

بانگ برآرند و فریاد کشند

 

و ما…

فریادمان را در دل و ذهن بگوییم

فریاد همهٔ ما از یک چشمه است!

زیرا…

فریاد ما مشترک است!

 

آنان اما بر زبان

و ما اما در دل و ذهنِ لالمان

 

آگاهی اش از من

عشق اش از تو

آزادی اش با هم

آبادی اش نیز باهم

و برای آیندگان هم…

 

و آنها دیگر وجود ندارد…

آنها هم

همان آنها…

همان دیوّان!

 

همه اش همین است:

من و تو

که می شود ما

که می شود جمع یاران ما

 

زین پس

از دردها و رنج ها

از جور و جفایی

که در شب بر ما روا شد می گویم

 

زین پس از شور نگوییم

چرا که شعور مقدم تر است

 

زین پس از عشق و شعور می گوییم

و هم را به همراه هم

با عشق و جنون در آغوش می کشیم

 

در زیر سقف آسمان!

آسمان تکیه کرده بر بالای شهرستان!

شهرستانی که در آن

از دین و نژاد نیست نشان

 

و در دشت اش

و در کوه و جنگل و صحرایش

و در کویر و ساحل اش

هیچ نیست

مگر عشق و آزادی…

 

و من

و تو!

منوتو…

من که از قلم کوچک تر و از دفترها دل پرتر

و تو!

تویی که در شب سیاه همچو شمع  تابناک

و در باد از پروانه سبک بالتر

و در آسمان ذهن پریشان حال

خود خود کبوتر

و از آب چشمه زلالتر

و شعر تو!

شعر آگاهی و عشق

شعر روایت رهایی

شعر آزادی

شعری که به چمنزار دشتزار نگاهت ختم می شد

دشتزاری که پرستو ها در آن لانه کرده بودند

لانه ای که در گنبد خیالت بنا شده بودند

شعری که در جاده جاودانگی سفر می کرد

از آغاز و مبدایی گنگ و موهوم

تا به مقصدی بی پایان

شعری که در دفتری ثبت شد

و در آن سربازی پیش از شلیک گلوله به شقیقه اش

بی محابا و پنهان از لب معشوقه اش بوسه می چید

بوسه هایی که پیش از شلیک از سلاح کهنه سارقان چراغ گرفته شد

و من

و تو!

منوتو!

و مایی که با عشق و آگاهی

هم آزاد کنیم

و هم آباد سازیم.

 

برای آزادیخواهان عاشق؛

برای ستاره ها که در دل شب تا سحرگاهان و روشنای روزگاران میدرخشند؛

و در روزها میخروشند و همواره میجوشند.

شعر “ستاره و شب”

از مجموعه شعر و آوازهای “سلوک شب”

سید اشکان حسینی

تاریخ انتشار

11 فوریه 2020

بازدیدها: 90

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *