اعدام و جنگ؛ دو ابزار برای بقای حکومت

وقتی بقای قدرت سیاسی بر بقای انسان‌ها اولویت پیدا می‌کند، اعدام به ابزار ارعاب و جنگ به ابزاری برای حفظ و بازتولید قدرت تبدیل می‌شود.

اعدام‌های مکرر، به‌ویژه اعدام معترضان و زندانیان سیاسی، تنها مجازات افراد نیست؛ بلکه پیامی تهدیدآمیز به کل جامعه است: هر صدای مخالفی ممکن است با مرگ پاسخ داده شود. هدف، گسترش ترس، خاموش کردن اعتراض و جلوگیری از شکل‌گیری اراده جمعی برای تغییر است.

جنگ نیز می‌تواند به ابزاری برای بقای قدرت سیاسی تبدیل شود. فضای جنگی امکان گسترش فضای امنیتی، محدود کردن آزادی‌های مدنی، توجیه سرکوب و منحرف کردن افکار عمومی از بحران‌های داخلی را فراهم می‌کند.

در این میان، مردم قربانی اصلی‌اند؛ قربانی سرکوب در داخل و ویرانی و ناامنی ناشی از جنگ. آمار اعدام و کشتار در ایران بر اساس گزارش سازمان حقوق بشر ایران (IHRNGO) در تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۲۶: – ۶۹۱ نفر از ابتدای ژانویه تا پایان اکتبر ۲۰۲۶ اعدام شده‌اند. – ۷۷ نفر تنها در ماه اکتبر اعدام شده‌اند. – در میان اعدام‌شدگان سال جاری، ۳۶ معترض و ۱۵ زندانی سیاسی وابسته به گروه‌های مخالف ممنوعه ثبت شده‌اند.

این سازمان بیش از ۵۰۰ گزارش دیگر از اعدام دریافت کرده که هنوز تأیید مستقل نشده‌اند و در آمار رسمی آن محاسبه نشده‌اند.

همچنین بر اساس گزارش این سازمان در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶ درباره سرکوب اعتراضات ژانویه: – بیش از ۴۲۰۰ نفر با هویت تأییدشده کشته شده‌اند. – دست‌کم ۴۲۰ زن در میان قربانیان بوده‌اند. – دست‌کم ۲۸۱ کودک زیر ۱۸ سال جان باخته‌اند, دست‌کم ۳۳۵۶ نفر از قربانیانی که تاریخ مرگشان مشخص شده، در روزهای ۸ و ۹ ژانویه ۲۰۲۶ کشته شده‌اند.

این سازمان تأکید کرده که این ارقام حداقل موارد مستند هستند و شمار واقعی قربانیان ممکن است بیشتر باشد.

آیا امنیت و بقای یک حکومت می‌تواند بر حق زندگی و آزادی یک ملت مقدم باشد؟ آیا می‌توان به نام امنیت، مخالفان را اعدام کرد و به نام منافع سیاسی، جامعه را در معرض جنگ و ویرانی قرار داد؟ ترس، رضایت نمی‌آورد؛ سکوت، مشروعیت نیست و پیروزی نظامی نیز الزاماً به معنای آزادی مردم نیست.

هیچ قدرتی حق ندارد برای حفظ خود، جان، آزادی و آینده یک ملت را قربانی کند.

مردم ایران نه اعدام می‌خواهند، نه جنگ و نه سرکوب. آن‌ها حق دارند در آزادی، امنیت، صلح و کرامت انسانی زندگی کنند و درباره آینده سرزمین خود تصمیم بگیرند.

آینده یک ملت نباید گروگان بقای صاحبان قدرت و منازعات سیاسی و نظامی باشد.