تهران، واشنگتن، تل‌آویو؛ جدال بر سر قدرت، فشار بر سفرهٔ مردم ایران

در تهران از مقاومت می‌گویند، در واشنگتن از فشار و در تل‌آویو از امنیت؛ اما پای سفرهٔ مردم ایران، سؤال چیز دیگری است: با چه پولی باید زندگی کرد؟

برای خانواده‌ای که میان اجارهٔ خانه، خرید دارو و مایحتاج روزانه مانده، قدرت سیاسی با تعداد تهدیدها و سخنرانی‌ها سنجیده نمی‌شود. معیار، توان زندگی کردن است؛ اینکه کار کنی و باز هم شرمندهٔ ابتدایی‌ترین نیازهای خانواده نباشی.

حکومت ایران باید پاسخ دهد چرا مردم باید هزینهٔ تصمیم‌هایی را بپردازند که در گرفتن آن‌ها سهمی ندارند. نمی‌شود هنگام اعلام موفقیت، همه‌چیز را حاصل تدبیر دانست و هنگام گرانی، تمام مسئولیت را متوجه دشمن کرد. اگر اختیار تصمیم‌گیری در داخل است، مسئولیت پاسخ‌گویی هم باید در داخل پذیرفته شود. تحریم، مجوز فساد و ناکارآمدی نیست.

آمریکا نیز باید با این تناقض روبه‌رو شود: ادعای حمایت از مردم ایران چگونه با سیاست فشاری سازگار است که می‌تواند زندگی همان مردم را دشوارتر کند؟ فشار اقتصادی روی کاغذ ابزار چانه‌زنی است؛ در زندگی واقعی، ممکن است به عقب افتادن درمان، از دست رفتن شغل و خالی‌تر شدن سفره تبدیل شود.

دولت اسرائیل هم نمی‌تواند امنیت شهروندان خود را مطرح کند و نسبت به جان و آیندهٔ شهروندان ایرانی بی‌اعتنا باشد. مردم ایران نه حکومت‌اند، نه هدف نظامی و نه وسیله‌ای برای تغییر محاسبات سیاسی تهران.

این به معنای یکسان بودن مسئولیت‌ها نیست. حکومت ایران مستقیماً در برابر شهروندانش مسئول است؛ آمریکا و اسرائیل نیز باید پاسخ‌گوی پیامدهای تصمیم‌های خود باشند. اشاره به رفتار طرف مقابل، هیچ‌کدام را از این مسئولیت معاف نمی‌کند.

مردم حق دارند بپرسند چه کسانی از ادامهٔ این تقابل سود می‌برند و چه کسانی بهای آن را می‌دهند. حق دارند هم مخالف تهدید خارجی باشند، هم منتقد سیاست داخلی؛ بدون آنکه اعتراضشان به گرانی، به حمایت از دشمن تعبیر شود.

سفرهٔ مردم، ذخیرهٔ بی‌پایان سیاست نیست که هر بار هزینهٔ یک تصمیم تازه را از آن بردارند. هیچ‌کس حق ندارد از پیروزی حرف بزند، بی‌آنکه توضیح دهد سهم مردم از آن چیست.

به قلم سامان عزیز | استکهلم، سوئد

6.11.26

محتوای مقاله صرفاً منعکس کننده دیدگاه های نویسندهاست و یارسانمدیا هیچ مسئولیتی در قبال آن ندارد.

بازدیدها: 0